Als pelgrim naar Santiago de Compostella over de Pyreneeën en daarna de voetreis welke de basis werd van een persoonlijke zoektocht en herontdekking naar jezelf, wie ben ik? De uitdagingen, evenals de belevenissen als hospitalero en de opgedane ervaringen.
Nadat ik ’s maandags in Rotterdam op de trein gestapt was, werd er een begin gemaakt aan een grote verandering.
Wachtende op de trein richting Dax
Afbeelding 2 van 11
Wachten op station Montparnasse op de aansluiting
Eerst de omschakeling van temperatuur en cultuur, maar ook een persoonlijke. Nadat ik in Dax was aangekomen in een temperatuur van 23 graden was het eerste een kleine wandeling naar de herberg. Na een rommelige nachtrust, begon op dinsdag de eerste wandeldag met een stop in Sorde L’Abbaye. Deze weg was voor mij het begin van een route met hééél veel heuveltjes(?) en soms met stijgingen van 15% en met behoorlijke afdalingen. Het werd me het dagje wel. Ook nog een keer jezelf verlopen en dat is erg vervelend in een temperatuur van ruim 28 graden. Bij aankomst geen eten, wat nu? Ook dan is de weg een vreemde goed gezind. Je wordt onbaatzuchtig geholpen en een maaltijd wordt gedeeld, dit overkwam mij de dag daarna nog een keer. Wanneer je ’s middags op een picknick plaats hetzelfde overkomt en je wordt uitgenodigd om deel te nemen aan de maaltijd, waarbij ze je dan zeggen je brengt ons geluk want we hebben op je gerekend. Alles wat men bij zich hadden was voor 4 personen.
Ochtend in Dax
Afbeelding 1 van 16
Ochtend in Dax
’s Avond overnacht op een bedje in een kamer van het gemeentehuis van Bergouye, samen met het echtpaar dat mij de eerste dag al had geholpen, ook hier geld samen zullen we alles delen. Waarbij we elkaar aan alle kanten hielpen met kennis en mogelijkheden.
De ochtend daarop vertrokken we richting de volgende plaats Ostabat, een zware tot zeer zware tocht met aan het einde een forse regenbui. Ook hier gebeuren gekke dingen een stijging van onbekende hoogte direct omhoog over een rotspad en leiplaten, ik ben boven gekomen met de nodige lelijke woorden. Maar het uitzicht was fraai maar koud, ’s avond een gezamenlijke maaltijd met 10 Pelgrims, was zeer ontspannend. Daags daarna de reis naar St. Jean Pied de Port, deze begon met regen en eindigde met fraai weer, over allerlei mogelijke paden van asfalt tot een boerenpad door een weiland waar de geiten en of schapen de baas waren. Bij aankomst ’s middag in L’Esprit du Chemin allerhartelijkst ontvangen. Blijf hier een extra nachtje om enigszins te herstellen, de stad te bekijken om daarna op zondag de Pyreneeën over te steken, de weersomstandigheden zijn voorlopig goed en de hoge route is open, Route Napoleon, door het Pelgrimsbureau is toestemming gegeven om deze te gebruiken.
