Woensdag 17 juni 2026

Na een enigszins onrustige nacht, de indrukken en de gevoelens van de avond hadden een bepaalde uitwerking op me dat ik in eerste instantiemoeilijk in slaap kon komen. Maar ja en dan wakker worden als het niet meer hoeft, probeer dan maar eens door te slapen. Iets wat dan echt niet meer gaat, maar je hoort dan velen meer in beweging komen om verder te gaan naar Finisterra of op weg naar huis met de bus naar en via Porto bij voorbeeld.

  Ik probeerde nog wel even een uurje te slapen maar de onrust nam het over, waarom waarvoor. Dus dat werd opfrissen, aankleden en op zoek naar een coordelig ontbijtje, je had het voor het uitkiezen. Daarna rondslenteren en kijken naar de binnenkomers zittend op een terasjeachter een goed gekoeld glas Radler. Als je dan opnieuw wordt gefeliciteerd door pelgrims die je onderweg tegen bent gekomen en je plannetje had verteld, opnieuw een rijk gevoel van binnen waarna een Caminohug volgde, ’s middags naar de kathedraal om een gemaakte belofte te voldoen die ik had gedaan aan het sterfbed van je beste buurman wat me een vredig gevoel bezorgde daarna een geruime tijd op het grote plein voor de kathedraal gezeten  en genoten van de gelukzaligheid van velen die arriveerden en soms een helpende hand bij het maken van een foto.

Nu het wandelen ten einde was geef ik rust voorrang en zoals de Spanjaarden doen tijd voor een verkwikkende siësta. En dan straks een tweede keer met Sabine, een Dutse medepelgrim, nog een keer genieten van een maaltijd bij Manolo. Daar zij meer wilde zien trakteerde ze mij op een rondritje met het toeristen treintje vnaf het plein voor we gingen eten, was een leuk en aangenaam rondritje door Santiago waarbij ik weer wat meer wetenswaardigheden te horen kreeg en op plekken kwam die je normaliter overslaaten omdat ie je er nooit komt. Daarna, als afsluiting langs Praza Cervantes    

en een kijkje nemen onder de galerij van het Concello bij het grote plein ter afsluiting, morgen is het voor haar einde Camino en terug naar het dagelijkse leven. En voor mij bedtijd

Donderdag 18 juni 2026

Vandaag geprobeerd langer te blijven liggen wat me niet lukte, moest eerst nog naar een wasserette wilde ik me enigszins fris kunnen voelen. Dus praktische dingen doen, daarna mijn boodschappen doen, water inslaan. Het ledingwater zowel het Portugese als hier in Spanje bezxorgt me maag en darm klachten dus gelijk wat extra fruit. Hierna even een terrasje opgezocht om “aapjes te kijken” niet de binnenkomde Pelgrims maar de toeristen die in groepjes onder leiding van een gids worden rondgeleid. En dat is som genieten geblazen als je de vragen hoort, als ze Duitstalige of Engels zijn. Maar ook de kleine en leuke gesprekken die je hebt met mensen die belangstelling hebben in hetgeen je hebt gewandeld. Ondertussen verstrijkt de tijd en je gaat toch maar even een kleine siësta houden.

Na de rust van denkende een drie kwartier bleek je ruim anderhalf uur de achterkant van je oogleden te hebben bekeken. Hoe het ook zij je was op tijd wakker om je op te frissen voor de avond Pelgrims mis. Je zocht naar een plaatsje maar helaas ruim voor aanvang géén zitplek meer te vinden. Vond wel een plekje, in herinnering die van 13 jaar geleden, in de zijvleugel aan de voet van een zuil. Ik was tevreden toen en nu, toen zittend op mijn rugzak nu op het voetstuk.

Maar zoals ik in de titel melde een van de verrassing van deze dag, enkele minuten voor aanvang van de mis komt er een beveiliger naar mij toe verzoekt mij op te staan samen met twee andere bezoekers en dirigeert ons naar de eerste bank van het middenschip van de kathedraal om de mis te volgen. Hoe dan is de gedachte, je had wel de hoop op een zitplekje, maar op de eerste rij. Zonder enig woord nam je plaats maar murmelde een gracias naar de man die begeleide naar je plekje. Ingetogeen dankbaar volgde je een dienst maar begreep zonder taalkennis en als klap op de “vuurpijl” werd ook nog de Butafomeiro geslingerd voor mij een bijzondere ervaring

Na de dienst nogmaals een verrassing aan de voet van de trappen bij de fontein speelde een volledig Orkest diverse stukken van klassiek tot rock. Aan het eind van deze dag kon ik alleen maar denken deze wonderen zijn voor mij alleen als een soort beloning.

Morgen, vrijdag 19 juni mijn laatste dag Santiago waar ik tijdens deze Camino wandeling weer heb geleerd om te gaan genieten van het leven.