Na een onrustige periode, waarbij overdenkingen een groot aandeel hadden, sinds mijn laatste wandeltocht en terugkeer uit Santiago heb ik geprobeerd rust te vinden in het bekijken van YouTube verslagen van pelgrims. Heb er in de voorbije maanden diverse gezien van kort naar lang, als een enkel verslag of een verslag in vele delen. Tijdens het bekijken en beluisteren vielen mij dingen op die ik heb gemist in mijn beleving evenals waarneming tijdens mijn eigen tochten in de voorbije jaren. Het plezier wat menigeen uitstraalden en had tijdens zijn rusten en overnachtingen als ook die waarnemingen die zij toonden via de hedendaagse techniek, vlog technieken en drone beelden. Zaken welke destijds nog niet beschikbaar waren, maar nu een gewoon dagelijks beeld lijkt te zijn. Ook kwam ik tot de ontdekking dat ik te ongedurig was, ik wilde …….. en wat rustigere levensomstandigheden en graag mezelf zijn. Waardoor ik naar nu is gebleken het tegenover gestelde bereikte, ik sloot mijzelf af van anderen en ik stelde mijzelf niet open voor de anderen, mede pelgrims en andere wandelaars, zo ben ik niet wist ik, ik wilde zijn die ik was tijdens de vele dagen van mijn eerste Camino. Nu, tijdens de gelopen etappes van de Camino del Norte in het afgelopen jaar vanaf Oviedo (vliegveld Asturias), kwam ik in A Caridá voor het éérst in contact met een Franse pelgrim. Het was een slechts vluchtig gesprek in een plaatselijk restaurant om even op adem te komen, daar kwam ik tot de ontdekking en het besef dat ik weer deze zelfde fout maakte zo als in 2013. Wandelen om te vluchten en te ontsnappen aan de werkelijkheid. Iets wat ik vorig jaar ook had gedaan alsmede het proberen te verwerken van het heengaan van iemand die mij erg dierbaar is geweest voor meer dan 4 decennia waardoor je beslissingen nam die niet van jezelf waren.
Enkele etappen later, waarbij ik mij met de bus naar een volgende plaats had laten vervoeren kwam ik deze Franse pelgrim weer tegen. Wij bleken in dezelfde herberg een plekje voor de nacht te hebben, hij herkende mij maar ik hem niet. Na een kort gesprekje bij een kop koffie werd dit uiteindelijk een goed en lang gesprek waarbij ik ontdekte dat ik mij als kluizenaar gedroeg, in mijzelf gekeerd en géén oog hebbende voor de wereld om me heen maar slechts passief luisterde. De dag daarop vertrokken wij ieder voor zich op weg voor de volgende etappe welke je wilde gaan. Het bleek dezelfde route te zijn, daar ik eerder was vertrokken passeerde hij mij gedurende de eerste uren. Tijdens de dag werd ik door een tegemoet komende wandelaar, hij liep terug naar Nederland, aangesproken.Hij vroeg of dat ik Eugène-René als naam had, hetgeen ik erkende. Hierop vertelde hij dat een Franse pelgrim zich zorgen maakte over mijn conditie en of dat ik contact op wilde nemen. Helaas had ik op dat moment niet de beschikking over verdere gegevens dus contact op nemen was er even niet bij. De volgende ochtend in Abadin zag ik hem weer toen ik mijn kopje koffie en croissant aan het nuttigen was, wat voor enige hilariteit zorgde. Na uitwisseling van gegevens spraken we af indien mogelijk elkander op het grote plein, Plaza del Obradoiro, weer te treffen. Hetgeen ook wonderwel lukte, het weerzien had prettige gevolgen, we hebben tot op de dag van vandaag nog steeds contact. Dit was voor mij een nieuw begin, na een Camino waarbij je als pelgrim oog en oor hebt voor je mede pelgrim, plezier en ongemak en voor alles om je heen. Iets wat ik vaak terug hoorde in de YouTube vlogs/verhalen, onderdeel en lid zijn van “my camino family”
Wat als gevolg heeft dat ik een nieuwe uitdaging aan ga dit jaar, dit gezien mijn leeftijd en gezondheid. Het lopen van de – Camino Portuguès Da Costa – vanaf Porto via Caminha – Valenca op een eigen tempo. Waarbij een eerder gehoorde uitspraak, geniet er van, voor mij belangrijker is geworden dan volbrengen van deze route. Niet dat ik niet genoten heb van de eerdere gelopen paden en wegen naar Santiago de Compostella. Ik ga deze nu proberen te bewandelen zonder het moeten, nu om te zien en beleven zonder haast of verplichting. Maar gelijker tijd als een zoektocht naar mijn echte en eigen ik, met een open en oprechte kijk op de mensheid om mij heen, in deze momenteel onrustige en vijandige wereld. Vijandigheid, Iets wat je op de Camino niet tegenkomt, geen rangen en standen maar slechts wandelaars, een man of vrouw op weg naar Santiago de Compostella en de weg naar zelfontdekking door te zijn wie je bent. Waar een ieder elkaar helpt of ondersteund met een vriendelijk woord een luisterend oor en deelt als nodig Als een wandelaar die is omringt met velen die een zelfde wens hebben en waarbij de zoek vraag is: Is het de weg, het pad of ben ik het die mij daar naar toe brengt.