Maandag 15 juni 2026

Vandaag na een heerlijke verblijf in Padron, in een eenvoudige herberg met aan de voorzijde een bar (was ’s zondags gesloten !!) het was een gezellig onderkomen gelegen aan de route. Duidelijk anders dan de laatste herberg in Arcade waar ik verbleef, waar een avondmaaltijd en ontbijt waren inbegrepen. Hou van de eenvoud van een Albergue. Om ets te kunnen eten moest een stukje terug lopen naar Padron. Bij de aankomst overdag had ik de drukte vermeden, was er een speciale markt op dat moment die ik vanwege de drukte zo snel mogelijk achter me wilde laten.

Heb  nu wel in de stad een plekje gevonden om te eten in een Mexicaanse eetgelegenheid, de zuid Amerikaanse invloed is hier en in Portugal bijna overal wel te vinden evenals Sushi Restaurants.

De wandeling begon vroeg vandaag, vanwege de hitte hoopte ik ver te komen in de eerste uren, maar het stevige stijgen en dalen zorgde voor een langzaam tempo. Was wel aan het een en ander gewend geraakt maar de aanhoudende warmte werd voor mij slopend. Daar er slechts weinige rustpunten te vinden zijn op de route, was het telkens rusten in het bos waar je schaduw kon vinden, en het liefst in de wind. Om mijn geboekte hostel te vinden in Teo, gebruikte ik ook Google Maps. Werkt fantastisch als je de juiste gegevens ingeeft, maar met een duf hoofd van de warmte en een foute ingave gaat het dus gegarandeerd mis. Waardoor ik enkele kilometers meer liep dan ik wilde met op de laatste kilometers een onprettig stuk waarbij ik bleef haken achter een wortelstronk en stof proefde, of te wel plat voorover op je buik, maar dat was gelukkig alles. En daarna verder werd beloond met een stevige klim over een breed maar sterk stijgend rotspad en nog even langs een drukke N-weg.

Na de klim nog even doorzetten door een klein dorpje voor ik het hostel bereikte, had enkele kilometers eerder de neiging gehad een taxi te nemen. Maar na het opnieuw invoeren van de juiste gegevens bleek ik er slechts enkele kilometers van te zijn verwijderd hetgeen mij dan ook zeer welkom was, het hostel lag direct aan de route en was een laatste aangename verblijf plaats, helaas de nadelen waren geen restaurant of winkel(tje) in de nabijheid, wel een eigen foodtruck die erg prijzig was.

Dinsdag 16 juni 2026

Een dag als vele anderen maar voor mij met een speciale betekenis, mijn plannetje om op mijn verjaardag Santiago binnen te lopen was gelukt. Het werd een lange dag die erg fris begon maar heerlijk was om in te wandelen onderweg, helaas was er géén enkel echt rustpunt, het enige wat je tegen kwam was een stempelplekje met een donativo, iets fris of fruitigs en soms een mentale opkikker.

Langzaam stijgend bereikte je een hoog punt vanwaar je Santiago kon zien in de ochtendnevel. Enkele kilometers verder, op het punt waar ik onderstaand paaltje fotografeerde, was een eenvoudig rustpunt langs de weg waar ik mijn éérste kop koffie dronk die dag.

Hierna begon het laatste deel van deze camino wandeling naar Santiago. Met nog de nodige stops onderweg, de hitte speelde me parten en de zekere oververmoeid deden het tempo dalen. Maar hoe dichter de stad naderde ging het tempo omlaag, de drukkende warmte in de stad ervoer ik als de man met de hamer. Dus nog even doorzetten.

Omstreeks 13:25 stond ik weer voor de kathedraal, alleen heb ik géén aankomst foto gemaakt maar ben ik rechtstreeks naar het pelgrims bureau gegaan. Het was daar drukkend warm met een gevoel gelijk een magnetron. Daarna even de huiskamer van het Genootschap opgezocht voor een klein gesprekje en een kop koffie. Daarna het hostel opgezocht voor je slaapplekje voor de komende dagen en daarna het standaard ritueel van de afgelopen weken. Met een leuke verrassing tot slot, kreeg van een Duitse pelgrim een Whatsappje met de vraag om gezamenlijk te gaan eten. Ze liet aan mij de keus waar, daar haar niets had verteld en dat ik jarig was, draaide ik het om en ging naar Casa Manolo. Daar sprak ik de eigenaresse, die me herkende van een vorige bezoekje, kreeg een leuke plek en vertelde haar tussendoor dat ik jarig was. En dat heb ik geweten, emotioneel en fysiek, maar onder dank en met plezier aanvaard. Kreeg van eigenaresse een verjaardags taartje en de wijn cadeau die we besteld en gedronken hadden tijdens het eten.

Wist me geen houding te geven nadat ik werd toegezongen

Al met al voor mij een feestelijke finale waarbij een dag eindigde met … Een voor mij niet te beschrijven gevoel wat de Camino met je doet.