Vrijdag 19 juni 2026

Het samenstelling van kamer genoten had weer een wisseling ondergaan de twee Brazilianen waren nu onderweg naar Fisterra om hun tocht af te sluiten en het Italiaanse meisje was op weg naar huis. Daar ik er enige nachten door breng tot mijn vertrek morgen is de vraag wie vanavond mijn kamer genoten zijn voor de komende nachten is nog een vraag. Het hostal/pension is gelegen in de Rúa do Vilar, het was een gedurfde keuze om hier te overnachten daar het adres bij het boeken geen belletje deed rinkelen, maar het was dichtbij de Kathedraal en Praza do Obradoiro. Met alle gemakken en bezienswaardigheden op korte afstand was mijn gedachte Niet beseffende dat in dezelfde straat waar ooit het Pelgrims bureau heeft gezeteld maar nu toeristen bureau is gevestigd. Hier ligt voor mij een stukje herinnering van mijn eerste camino, Camino Frances. Waar je dan in de rij stond in een stadse groene oase met vele anderen, soms in een regenbui.

Nu heeft het een andere bestemming —

Er heerst nu een serene stilte —

Herinneringen die je een emotioneel gevoel geven, van een tijd dat de 24/7 economie zijn intrede nog niet had gedaan. Toen hoefde je je geen grote zorgen te maken over een slaapplekje onderweg St. Jacob zorgde voor je was het gezegde, was er geen plekje dan maakte men ruimte en werd er slaapplek voor je verzorgd, desnoods een noodplekje. Hoe anders is het nu.

Na deze mijmeringen als laatste keer nog een bezoekje aan de huiskamer voor een laatste kopje koffie een afscheidspraatje met de vrijwilligers. Hierna nog enkele uren vertoeven in een stad die telkens het eindpunt is van een reis die ik met weemoed zal verlaten en met de hoop er spoedig nog eens terug te keren waar de tijd van toen niet wederkeert maar wel ik met mijn gedachten en gevoelens. Je bezoekt telkenmale het grote plein waar het blijft gonzen van stemmen en geluiden van pelgrims die hun tocht hebben volbracht, Maar ja aan alles komt een einde ook aan deze reis, dus vandaag de souvenir winkeltjes afstruinen naar de goedkoopste prijs, Hollanders eigen, om iets mee te nemen voor het thuisfront en de mensen die je dankbaar bent die een oogje in het zeil hebben gehouden tijdens je afwezigheid, een laatste bezoek aan de Kathedraal sla ik over

de rij wachtenden is lang en het zonnetje is nu niet meer mijn metgezel tijdens het wandelen maar als wachtende in de zon is dit niet geen aantrekkelijke optie. Zoek nog een keertje mijn slaapplekje op met het fraaie uitzicht om een laatste siësta te houden voordat ik ’s avonds in het steegje onder het balkon van mijn afscheids etentje ga genieten.

Het steegje onder mijn slaapplekje

uitzicht vanuit mijn slaapkamer

Heb dat dan ook zeer zeker gedaan, lekker in de buitenlucht met alle sfeer en geroezemoes om mij heen, na de maaltijd nog één keer naar het grote plein om een laatste blijk te werpen op de kathedraal en te kijken of dat het muzikale gezelschap weer speelde onder de bogen van het Concello de Santiago, helaas vanavond niet maar het laatste beeld van de kathedraal en de omgeving in avondlicht gaven mij een vredig gevoel.

een beeld om niet te vergeten

Zaterdag 20 juni 2026

Deze laatste nacht werd een zéér onrustige en benauwde nacht, je kamergenoten hadden de balkondeur opengezet voor de frisheid en verkwikkende koelte, maar hadden géén probleem met het geluid wat opsteeg uit de steeg onder het balkon. Zij lagen met oordopjes in te staren naar de beeldschermpjes van hun mobieltjes en hadden geen last van het drukke geroezemoes. Het lukte me uiteindelijk om in te slapen en was achteraf blij wakker te worden in een koele en frisse kamer, waarbij bleek dat twee kamergenoten al waren vertrokken. Na een eerste kopje koffie, op de kamer, douchen en naar buiten voor een laatste ontbijtje, daarna mijn rugzak opnieuw inpakken en rustig wandelend naar het vernieuwde busstation wat nu één centraal punt heeft in Santiago de Compostela samen met het station.

Het nu afgebouwde en compleet vernieuwde trein- en busstation

Daar de temperatuur snel opliep en ik om 11:00 uur diende uit te checken, besloot ik om eerder naar de luchthaven te gaan en daar enkele uren te wachten in alle rust voordat mijn vlucht van 17:50 uur zou vertrekken. Dit was géén verkeerde beslissing de temperatuur in de vertrekhal was aangenaam en koeler dan buiten, deze zag je per minuut verspringen op de borden in de hal. Het bleek dat velen dezelfde mening waren toegedaan merkte ik op tijdens de kleine en soms vluchtige gesprekken. Het was nu geduldig wachten tot je kon inchecken, je rugzak afgeven, de veiligheidscontrole doorlopen en dan nog een keertje wachten op het moment van vertrek, Dit werd een kleine drie kwartier later dan gepland maar hoe het ook zij de aankomst op Schiphol bleek slechts 7 minuten later dan was aangekondigd. Zodat mijn ophalers nauwelijks enige vertraging opliepen, om 20:01 lande het vliegtuig en was ik weer terug op Nederlandse bodem na een wandeltocht welke mij zeer veel heeft geboden, geleerd en te begrijpen.