Vandaag was het een rustige dag, vroeg op en rustig weer. Je weet dat het einde van je pelgrimstocht nadert, je laat alles nog eens de revue passeren van alle dagen die achter je liggen. Ondertussen loop je door een steeds groener wordend landschap, het voorjaar doet zijn intrede. Na alle slechte dagen volgen nu mooie zonnige dagen, naar ik hoop. Na het vertrek uit Triacastela ga ik ongewild en gedachteloos mee met de stroom pelgrims en loop dan de zware route naar blijkt, via Samos. De eerste kilometers, nou ja na twee en een half uur, zijn sterk dalend en stijgend tot dat je plotsklaps in het dal het beroemde klooster van Samos ziet liggen. De afdaling is wederom een aanslag op de knieën, maar al snel heb je dit weer onder controle. Beneden aangekomen is het een en al rust. Eerst een goede kop koffie voordat je verder loopt, je kijkt om je heen en zoekt waar de meeste rugzakken voor de deur staan. Dat geeft aan waar het over het algemeen het gezelligst is. Na een bocadilla en de koffie is de vraag welke route volg ik, de kortere langs de carretera of de heuvel route. Ik kies voor de eerste en helaas ook de saaiste blijkt later, maar wel enige kilometers korter.
In de vroege middag wandel ik Sarria in, het is warm en toch ook weer niet. Er staat een stevig briesje. Voordat je bij een herberg bent of kunt komen moet je eerst de trappen op (een zeer stevige klim) naar de oude binnen stad of een kilometertje of twee omlopen. Ik vind een plekje bij de herberg Don Alvaro, een zo gezegde privé herberg overnachtingsprijs Eur 9.– met een gezellige omgeving, fraaie binnentuin en met een zonneterras. Maar de wind is spelbreker, zelfs je was moet je in de gaten houden anders waait het van de lijn. ’s Avonds eten bij de buurman, een Italiaans restaurant, ook hier is er voor de pelgrim een speciaal menu voor de schappelijke prijs van Eur 10,– een drie gangen menu met een karaf Lambrusco. Na terugkomst in de herberg wordt je uitgenodigd om bij het open haard vuur nog een gezellige borrel te nuttigen. Je hebt hier de keus uit 4 soorten Grappa en dat is niet verkeerd, ik hou wel van een goed glas Grappa en bovendien staan er vier smaken op je wachten. Mark de Australiër speelt een gezellig stuk op de gitaar. Ik had hem en zijn vrouw had ik al diverse keren gezien maar nooit intensief mee gesproken, het wordt een gezellig gesprek. Na een of twee borreltje komen de tongen los en het gesprek op gang. Het werd een latertje ik ga pas om elf uur slapen.
De nacht verliep rustig in een niet volle slaapzaal er waren nog ongeveer 7 bedden onbeslapen, alleen die kater waarmee ik opstond dat was wat anders. Na een degelijk ontbijt, 2 eieren met ham en toast in het restaurant enige meters naast de uitgang , ging het al een stuk beter. Hierna ging ik op pad naar Portomarín een van de plaatsen die moeilijk te bereiken is vanwege de laatste steile klim om in het centrum van de plaats uit te komen en de vele klimmetjes met hun steile dalingen wordt deze plaats bij velen gemeden als het niet hoeft. Het centrum van Portomarin kan je het snelst bereiken via de bijzondere oude Romeinse trappen of zoals later blijkt via een omweg van een extra kilometer. Onderweg kom ik de Zwitserse Catharine tegen die een paar dagen eerder met de Friezin met een taxi van Hospital da Condesa naar Sarria waren gegaan. Zij had het advies gekregen als ze verder wilde lopen dit dan te gaan doen zonder bepakking als ze zonder extra blessures Santiago wilde bereiken, hetgeen ze nu dan ook doet. Haar rugzak wordt nu per speciaal transport naar de volgende rustplaats gestuurd, zij wil graag aan de “regels” voldoen en de laatste 100 km gewoon lopend afleggen. Helaas moest de Friezin haar tocht beëindigen in verband met trieste familie omstandigheden, het overlijden van haar moeder. Ik werd hier even stil van, ze had al zoveel tegenslagen te verwerken gekregen. Hierna nam ik afscheid van Catharine en vervolgde mijn klim en daal route van vandaag.
